Είναι όταν κάποιος σε θέλει και νοιάζεται για σένα, αλλά δεν μπορεί. Αυτή είναι από τις πιο δύσκολες περιπτώσεις στις σχέσεις. Γιατί το βλέπεις ότι το πρόβλημα δεν είναι η αδιαφορία. Το βλέπεις όταν σε κοιτάζει, όταν σου δείχνει τρυφερότητα, όταν απομακρύνεσαι και σου λέει «μου έλειψες».
Γι’ αυτό σε μπερδεύει τόσο πολύ.
Γιατί μπορεί κάποιος να νοιάζεται, αλλά να μην μπορεί. Να μην έχει τη δυνατότητα να σε αγαπήσει με συνέπεια, μακροπρόθεσμα, με τρόπο που να σε κάνει να αισθάνεσαι ασφάλεια, με τρόπο που να σε κάνει να χαλαρώσεις και να αφεθείς, γιατί ξέρεις ότι θα είναι εκεί.
Ναι, μπορεί να νοιάζεται αλλά να μην μπορεί.
Νοιάζεται, αλλά:
- Απομακρύνεται ή κλείνεται όταν εσύ ανοίγεσαι.
- Αποφεύγει τις δύσκολες συζητήσεις.
- Κατεβάζει ρολά όταν υπάρχει πολύ συναίσθημα στην ατμόσφαιρα.
- Περνάει στην άμυνα όταν εκφράζεις πόνο ή ανάγκη, που εκλαμβάνει ως επίθεση ή κατηγορία.
- Εξαφανίζεται αντί να κάτσει να επιδιορθώσει τη ρήξη.
Οπότε μένεις με δύο αλήθειες:
«Μ’ αγαπάει αλλά δεν μπορεί να μου δώσει την αγάπη που χρειάζομαι εγώ».
Δεν σημαίνει ότι τα συναισθήματα δεν είναι εκεί.
Αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος μπορεί να είναι εκεί μόνο στις χαρούμενες στιγμές, που η ατμόσφαιρα είναι ελαφριά. Όταν χαμογελάς, όταν είσαι ο ευχάριστος και καλόβολος εαυτός σου, όταν δεν ζητάς κάτι δύσκολο ή «υπερβολικό». Όταν δεν έχεις πολλές απαιτήσεις, όταν το να είναι μαζί σου είναι εύκολο και βολικό.
Όχι όταν είσαι στη σιωπή. Όχι όταν πονάς. Όχι όταν χρειάζεται να είστε παρόντες στη δύσκολη και άβολη στιγμή. Όχι όταν χρειάζεται να συμβεί αλλαγή.
Δεν σημαίνει ότι είναι κακός άνθρωπος. Αλήθεια, μπορεί να νοιάζεται πραγματικά για σένα. Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα έχει τις δεξιότητες, την αυτό-επίγνωση και τη συναισθηματική ωριμότητα που χρειάζονται για να ευδοκιμήσει και να συντηρηθεί μια υγιής σχέση.
Είναι πολύ πιο εύκολο να σε αγαπούν στις καλές στιγμές. Πολύ πιο δύσκολο να παραμείνουν εκεί στις όχι-και-τόσο-καλές.
Αυτό που μας διαλύει:
Οι πιο δύσκολες σχέσεις, αυτές που μας διαλύουν πιο πολύ όταν τελειώνουν, δεν είναι αυτές στις οποίες δεν υπάρχει αγάπη. Είναι αυτές στις οποίες υπάρχει αγάπη, αλλά δεν υπάρχει capacity. Δεν υπάρχει η δυνατότητα ο ένας να αντέξει τα δύσκολα συναισθήματα και τη μεταμορφωτική δουλειά που πρέπει να γίνει μέσα στη σχέση, ώστε να λειτουργήσει και να εξελιχθεί.
Αλλά επειδή υπάρχει αγάπη, βλέπεις τις αναλαμπές του potential. Του τι θα μπορούσατε να έχετε, αν ο άλλος μπορούσε. Βλέπεις τις καλές μέρες, το νοιάξιμο, την προσπάθεια, την τρυφερότητα, την αγκαλιά, τα σωστά λόγια που μπορεί να πει καμιά φορά, και που σημαίνουν τα πάντα. Αλλά δεν κρατάνε.
Τις στιγμές που σχεδόν το ΄χετε. Και ελπίζεις ότι από δω κι εμπρός αυτό θα είναι καθημερινότητα. Αλλά δεν είναι.
Η αγάπη μετράει, αλλά από μόνη της, δεν φτάνει. Χρειάζεται και γενναιότητα ευαλωτότητας, ανάληψη ευθύνης, επιδιόρθωση, συνέπεια, συνέπεια, συνέπεια.
Γιατί μπορεί να σε νοιάζεται και να σ’ αγαπάει, αλλά να μην μπορεί να σε αγαπήσει όπως χρειάζεσαι να αγαπηθείς.
Η τραγωδία στις σχέσεις είναι ότι κάποιος μπορεί πραγματικά να έχει συναισθήματα για σένα και παρ’ όλα αυτά να μην έχει την ικανότητα να σε διαλέξει. Αυτά τα δύο πράγματα μπορούν να συνυπάρχουν στον ίδιο άνθρωπο, κι αυτό είναι που κάνει τόσο επώδυνο το να σχετίζεσαι με συναισθηματικά μη διαθέσιμους ανθρώπους.
Σου «πουλούσε» ένα μέλλον που δεν σκόπευε να σου δώσει; Ίσως. Αλλά το “future faking” προϋποθέτει ένα επίπεδο συνειδητής εξαπάτησης: να σου παρουσιάζει κάποιος ένα μέλλον που ξέρει ότι δεν πρόκειται να δημιουργήσει μαζί σου. Μπορεί όμως να πίστευε πραγματικά όλα όσα σου έλεγε τη στιγμή που τα έλεγε. Κι αυτή είναι στην πραγματικότητα μια πολύ συχνή αν και πιο περίπλοκη εκδοχή.
Μπορεί να σε αγαπούσε. Ή να πίστευε ότι σε αγαπούσε. Τα συναισθήματα όμως δεν αρκούν. Η αγάπη είναι καθημερινή επιλογή και καθημερινή πράξη.
Και ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα στην αγάπη είναι να μάθεις να σταματάς να αξιολογείς τους ανθρώπους με βάση την ένταση των συναισθημάτων τους και να αρχίζεις να τους αξιολογείς με βάση την καθαρότητα και σαφήνεια (clarity) των επιλογών τους.
Μπορεί να σε αγαπάει. Μπορεί να του λείπεις. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Κι έτσι πενθείς κάτι που μπορεί να ήταν συναισθηματικά αληθινό, αλλά δεν ήταν ποτέ πραγματικά διαθέσιμο ως σχέση.
Γιατί μερικές φορές οι πιο επικίνδυνες σχέσεις δεν είναι εκείνες στις οποίες τίποτα δεν ήταν αληθινό. Είναι εκείνες στις οποίες αρκετά πράγματα ήταν αληθινά ώστε εσύ να συνεχίζεις να ελπίζεις. Και κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσεις να ρωτάς: «Με αγαπούσε στ’ αλήθεια;» Μπορεί η απάντηση να είναι ναι. Αλλά η καλύτερη ερώτηση είναι:
«Ήταν πραγματικά πρόθυμος και ικανός να χτίσει μια ζωή μαζί μου;»
Πίστεψε την απάντηση που σου δίνει με τη ζωή του, όχι εκείνη που σου στέλνει πού και πού με ένα μήνυμα.
Αν θες να συζητήσουμε τι συμβαίνει στη δική σου νέα σχέση ή γνωριμία, και πώς μπορείς να αλλάξεις τα δεδομένα στην επικοινωνία μεταηύ σας, ώστε να αλλάξει η δυναμική, μπορώ να σε βοηθήσω. Συμπλήρωσε τη φόρμα και θα επικοινωνήσω μαζί σου άμεσα.
Σημείωση για το capacity
Το κείμενο είναι γραμμένο σαν οι άντρες να είναι οι μόνοι που δεν έχουν capacity, παρόλο που αυτό δεν ισχύει φυσικά, όμως ισχύει ότι ο τρόπος που μεγαλώνουν οι άντρες στην πατριαρχία τους εμποδίζει από το να αναπτύξουν συναισθηματικό εύρος και συναισθηματική ανθεκτικότητα, που είναι η έννοια του τι μπορώ να αντέξω συναισθηματικά, και άρα πόσα μπορώ να δώσω και να “χωρέσω”.
