Ξεκίνησα να γράφω για τα Epstein files με αρχικό στόχο να μιλήσω για τα πρότυπα ομορφιάς. Γελάω για την αφέλειά μου, να ξέρεις απέτυχα στον στόχο μου.
Πολύ γρήγορα συνειδητοποίησα ότι δεν μιλάμε πια για έναν άνθρωπο, μιλάμε για την Epstein κουλτούρα. Είναι ένα άλλο επίπεδο κουλτούρας βιασμού, αλλά ακόμα κι αυτό είναι πολύ λίγο. Δεν θα καταλήξω να μιλάω ούτε γι’ αυτό. Θα μιλήσω για όλα. Η Epstein κουλτούρα φαίνεται να ήταν θεμέλιο πολιτισμού και δεξί χέρι της εξουσίας. Χμ… βασικά όχι δεξί χέρι της εξουσίας. Ήταν η ίδια η εξουσία.
Μέσα στους φακέλους βλέπουμε άντρες που προέρχονται από κάθε γωνιά της ελίτ: την πολιτική, την ακαδημαϊκή κοινότητα, τη Wall Street, τη Silicon Valley, τη βασιλική οικογένεια, το Χόλιγουντ, μεγαλοδικηγόρους και γενικά υπερπλούσιους.
Εδώ θέλω να ζητήσω μια βαθιά συγγνώμη από τους συνωμοσιολόγους, μια συγγνώμη που δεν ξέρω πώς θα μπορέσουμε να μαζέψουμε στην επόμενη πανδημία που θα πρέπει πάλι να αποδείξουμε ότι τα εμβόλια δεν είναι σατανικά. Από πού να το πιάσεις και πώς να το σώσεις, μετά απ’ όλα αυτά.
Οι φάκελοι τράβηξαν τη βαριά κουρτίνα της πατριαρχίας (και της νορμάλ πραγματικότητας) και αποκάλυψαν την αλήθεια για τις πιο σκοτεινές πτυχές της. Για πρώτη φορά είναι τόσο ξεκάθαρο, που η κοινωνία δεν μπορεί να κάνει τα στραβά μάτια και να μην δει ότι οι πτυχές αυτές βασίζονται στη σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών.
Δεν μπορεί να κάνει τα στραβά μάτια, εκτός κι αν υπάρξει αρκετά μεγάλος αντιπερισπασμός και αναγκαστεί να κοιτάξει αλλού. Γιατί είναι κοινή παραδοχή ότι αυτή τη στιγμή παρακολουθούμε έναν πόλεμο που ενώ βέβαια γίνεται με σκοπιμότητα, μάλλον ξεκίνησε για να ξεχάσουμε τους φακέλους και το τι βρέθηκε εκεί. Γιατί όπως ειπώθηκε γλαφυρά, «αν κάθε ένας που ονοματίζεται στους φακέλους αντιμετώπιζε κατηγορίες, ολόκληρη η κυβέρνηση, ολόκληρο το Σύστημα, θα γκρεμιζόταν». Οπότε, μην κοιτάς εκεί. Όπως είπε και ο Trump, που το όνομά του εμφανίζεται στους φακέλους χιλιάδες φορές, και 28 γυναίκες τον έχουν κατηγορήσει για σεξουαλικά αδικήματα, «ακόμα μ’ αυτό ασχολείστε;» Λέγεται diversion politics. Πολιτική αντιπερισπασμού ή εκτροπής.
Πριν πολλά χρόνια είχα γράψει ότι υπάρχει μια συνειδητοποίηση μετά τα 30 και μετά την ενασχόληση με τον φεμινισμό, που είναι πιο τρομακτική και αηδιαστική από τις άλλες. Είναι ότι τα περισσότερα βλέμματα στη ζωή μας, τα τραβούσαμε σε ηλικία 12-13 χρονών.
Έλεγα ότι τα μικρά κορίτσια, ως στόχοι, είναι η πιο εύκολη λεία για έναν κακό άντρα, γιατί ακόμα ντρέπονται και φοβούνται, δεν αντιδρούν, δεν θα φωνάξουν, δεν θα αμυνθούν.
Οι εκατοντάδες άντρες στα αρχεία είναι η κορυφή του παγόβουνου. Αυτοί είναι οι δισεκατομμυριούχοι, οι ολιγάρχες, οι κυρίαρχοι του πλανήτη. Αυτά έλεγα, και μετά συνέχιζα ότι δεν είναι όλοι οι άντρες, και σήμερα πια θα πω ότι φαίνεται να είναι πάρα μα πάρα πολλοί, ειδικά από αυτούς που δεν φοβούνται να είναι, γιατί πιστεύουν ότι δεν θα αντιμετωπίσουν συνέπειες.
Όπως λέει και ο Guardian, τα αρχεία Epstein προσφέρουν στις γυναίκες μια πρωτοφανή ευκαιρία να «κρυφακούσουν» συζητήσεις τις οποίες δεν θα άκουγαν ποτέ. Αποτελούν το πιο βαθιά θλιβερό και εξοργιστικό αμφιθέατρο διδασκαλίας. Ακούμε τι σκέφτεται και τι λέει για τις γυναίκες μια (τεράστια) ελίτ ομάδα αντρών παγκοσμίου κλίμακας, όταν πιστεύουν ότι οι γυναίκες δεν είναι εκεί να τους ακούνε.
Ένα κομμάτι της τεχνολογικής ελίτ κρύβεται πίσω από ένα πουριτανικό πέπλο ευπρέπειας, αν και το πέπλο πέφτει σταδιακά. Πήγαινες να μιλήσεις στο chat gpt για πορνογραφία και σου έλεγε «αυτό το περιεχόμενο ενδέχεται να παραβιάζει τις πολιτικές χρήσης μας». Σταδιακά, όμως, η Silicon Valley επιτρέπει συζητήσεις για σεξ, κόσμος έχει ήδη ερωτικές σχέσεις με τσατ μποτς, οι λίστες αναμονής για κούκλες που βιάζεις κατά βούληση είναι τεράστιες, το Grok του Elon Musk φτιάχνει μη συναινετική πορνογραφία από γυναίκες και ανήλικα κορίτσια, και δεν κουνιέται φύλλο, και στα σόσιαλ έφηβων κοριτσιών με εκατομμύρια followers, κάνουν αντίστροφη μέτρηση για τα 18α γενέθλιά τους, γιατί αυτά θα σημάνουν το ντεμπούτο τους στο OnlyFans. (Με ατζέντες podcast bros που βγάζουν λεφτά και από τις γυναίκες στο OnlyFans, και από το ότι τις βρίζουν στο κοινό τους). Κάποτε ανησυχούσαμε για το ότι ο όρος «teen» έχει τις περισσότερες αναζητήσεις στις πλατφόρμες πορνογραφίας. Αυτές τώρα μου φαίνονται αθώες εποχές.
Το Citizens Reunited λέει ότι οι φάκελοι αποκάλυψαν πόσο στενά συνδεόταν η broligarchy (οι tech bros δισεκατομμυριούχοι) με τον κύκλο του Epstein. Η σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών για χρήμα, δεν είναι bug. Δεν είναι πρόβλημα ελέγχου και moderation. Είναι feature του ίδιου του συστήματος. Είναι ατού. Η Carole Cadwalladr λέει: «Ο κόσμος του Epstein είναι ο κόσμος μας. Αυτή είναι η πιο σκοτεινή αποκάλυψη των φακέλων. Η κουλτούρα σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών είναι συνυφασμένη με το διαδίκτυο». Ο αλγόριθμος παρακολουθεί, εντοπίζει, εκμεταλλεύεται και ενισχύει κάθε σχετική αντρική παρόρμηση, και τη μετατρέπει σε κέρδος. Το σύστημα κάνει απλώς τη δουλίτσα του.
Μια κουλτούρα που λατρεύει τη γυναικεία νεότητα και αθωότητα, σιχαίνεται τη γυναικεία μέση ηλικία και εμπειρία. Αυτή είναι η παιδοφιλική κουλτούρα. Η απέχθεια προς τις ενήλικες γυναίκες και η σεξουαλική επιθυμία για ανήλικα κορίτσια, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Είμαστε γριές, μάγισσες, στρίγγλες. Γιατί αποτελούμε απειλή. Γιατί, με σπάνιες εξαιρέσεις, βλέπε Ghislaine Maxwell και άλλες στην υπηρεσία αυτών των αντρών, είμαστε προστάτιδες των παιδιών κι ενός κόσμου όπου οι πλούσιοι άντρες δεν μπορούν να δρουν ατιμώρητα.
Η Amelia Gentleman στον Guardian λέει για μια φράση της αρχισυντάκτριας Tina Brown, ότι «ζούμε στον χορό των παιδόφιλων», που βέβαια όχι απλώς θυμίζει, αλλά είναι ο χορός των τεράτων.
Όλα αυτά, ενώ τα πρότυπα ομορφιάς μεταξύ του τέλους της δεκαετίας 90 και της αρχής των 00s, έχουν επανέλθει θριαμβευτικά. Έλεγα πριν καιρό για το τέλος του body positivity, για την επαναφορά του heroin chic και του υπερβολικά αδύνατου γυναικείου σώματος, μαζί με τα χαμηλοκάβαλα παντελόνια, το πασίγνωστο quote “nothing tastes as good as skinny feels”, τα προληπτικά baby botox και το facelift από τα 35.
Η βιομηχανία της ομορφιάς δεν πουλάει πλέον αισθητική και αντιγήρανση. Πουλάει ανηλικότητα. Πουλάει φαντασιακή εφηβεία. Η ενηλικίωση, και βέβαια η ωριμότητα, είναι ελάττωμα και πρόβλημα που πρέπει πάση θυσία να κρυφτεί και να λυθεί, γιατί είναι αποκρουστικό και μη-αποδεκτό. Η γυναίκα άνω των 30, 40 και 50, που ξέρει ποια είναι, η πετυχημένη, σοφή γυναίκα, είναι δαιμονοποιημένη από την κοινωνία, είναι η γεροντοκόρη με τις γάτες, είναι η μάγισσα που πρέπει να καεί.
Η συγγραφέας Feminista Jones λέει:
«Άραγε οι γυναίκες αρχίζουν επιτέλους να κάνουν τη σύνδεση ανάμεσα στην έμφαση που δίνει η βιομηχανία ομορφιάς στην αντιγήρανση, και στην παιδοφιλική φύση της πατριαρχίας; Συνειδητοποιείτε επιτέλους ότι η εμμονή σας να μη φαίνεστε μεγάλες, δηλαδή πάνω από 25, είναι στην υπηρεσία του αρπακτικού αντρικού βλέμματος;»
Αυτά τα απρόσιτα πρότυπα ομορφιάς για τις γυναίκες, τα δημιούργησαν άντρες που ελκύονται από ανήλικα κορίτσια. Παιδόφιλοι. Η αντρική επιθυμία για μικροκαμωμένα αδύνατα και αδύναμα κοριτσίστικα σώματα, αποκαλύπτει την επιθυμία για γυναίκες υπάκουες, που δεν καταλαμβάνουν χώρο, που υποτάσσονται. Πάντα είχε να κάνει με την εξουσία. Εξουσία πάνω σε νεαρά ευάλωτα κορίτσια που δεν μπορούσαν να απορρίψουν τις προσεγγίσεις των ισχυρών αντρών, αλλά και πάνω σε εμάς, τις ενήλικες γυναίκες, ώστε να ξοδεύουμε χρόνο και χρήμα κυνηγώντας κάτι που δεν μπορούμε να ξανακερδίσουμε, βάζοντας στο μεταξύ σε κίνδυνο το σώμα και την ψυχική μας υγεία.
Αλλά γιατί λέω ότι όλα είναι Epstein; Δεν είναι θεωρητικό. Η μόδα και η κουλτούρα ομορφιάς στα τέλη των 90s και στις αρχές των 00s διαμορφώθηκαν από την «αισθητική» Epstein.
Μάρκες όπως η Victoria’s Secret, PINK και Bath & Body Works διαμόρφωσαν την κουλτούρα της γενιάς των Millennials σε παγκόσμια κλίμακα, γιατί ήταν σε κάθε περιοδικό, βίντεο κλιπ και ταινία, και απευθύνονταν κυρίως σε κορίτσια και έφηβες. Όλες αυτές οι μάρκες ανήκαν στην L Brands, που δημιουργήθηκε από τον Les Wexner, του οποίου τα οικονομικά και την περιουσία διαχειριζόταν ο Epstein. Δεν είναι υπερβολή. Ο Epstein καθόρισε το πώς «έπρεπε» να είναι η εμφάνιση μιας ολόκληρης γενιάς γυναικών.
Αυτές οι μάρκες δεν πουλούσαν απλώς προϊόντα. Διαμόρφωσαν το πώς έμοιαζε το «επιθυμητό» για μια ολόκληρη γενιά, συγχωνεύοντας τη νεότητα με τη σεξουαλικότητα, και βάζοντας προέφηβα κορίτσια να φορούν στρινγκ και push-up σουτιέν, καθώς και μικροσκοπικά σορτσάκια με στάμπες όπως “sexy” ή “flirt”. Κι αυτές οι μάρκες απέκτησαν δεκάδες κλώνους, με τεράστια επιρροή. Ακόμα θυμάμαι την υπόθεση βιασμού της Ιρλανδίας που το εσώρουχο του 17χρονου κοριτσιού θεωρήθηκε τεκμήριο στο δικαστήριο ότι το θύμα «τα ‘θελε», γιατί έγραφε πάνω “little devil”.
Η γενιά κοριτσιών που μεγάλωσε στα 90s τα απορρόφησε όλα αυτά: τα ρούχα, τα μηνύματα, τα σώματα στις βιτρίνες. Πολλές εσωτερίκευσαν τα πρότυπα πολύ πριν αποκτήσουν το λεξιλόγιο για να μιλήσουν για σεξουαλικοποίηση, εξουσία ή πατριαρχία. Μιλάμε για μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή στην Ιστορία, που μπορούμε να εντοπίσουμε με κάθετη τομή, χειρουργικά.
Οι γυναίκες που μεγάλωσαν τότε, είναι τώρα 40+ και ακόμα προσπαθούν να ξεδιαλύνουν στο μυαλό τους ζητήματα εικόνας σώματος, σεξουαλικότητας, ηλικίας και αυτοεκτίμησης.
Η Jameela Jamil λέει ότι αυτή η βιομηχανία δεν έχει απλώς κανονικοποιήσει την παιδοφιλική ιστορία τρόμου της Λολίτας (το ιδιωτικό jet του Epstein έχει το όνομά της), αλλά την έχει κάνει να φαίνεται γκλάμορους. Την ιστορία ενός κοριτσιού που της έκανε grooming ο πατριός της, και μετά τη βίασε.
Το πρότυπο της Λολίτας συνεχίζει να υπάρχει. Αυτό είναι το ιδεώδες εσθέτικ, τα παιδικά και εφηβικά χαρακτηριστικά. Μέχρι σήμερα, μετά το #MeToo, πολλές γυναίκες, ενήλικες γυναίκες, ακόμη και γυναίκες στα σαράντα τους, προσπαθούν με κάθε τρόπο να προσαρμόσουν την αισθητική τους, τα πρόσωπά τους, τα σώματα, τις φωνές και τις συμπεριφορές τους, ώστε να μιμούνται 15χρονα κορίτσια. Όλα για το αντρικό βλέμμα.
Άντρες που είναι μυστικά παιδόφιλοι και που έχουν πόντκαστ, προσπαθούν να μας πουν ότι είναι φυσιολογικό για έναν άντρα οποιασδήποτε ηλικίας να επιθυμεί μια έφηβη λόγω της αυξημένης πιθανότητας γονιμότητας. Ισχυρίζονται ότι είναι θέμα βιολογίας και εξέλιξης. Ενώ ας πούμε η Μέριλιν Μονρό, στα τριάντα της, υπήρξε το απόλυτο σύμβολο του σεξ.
Να το πούμε άλλη μια φορά. Τα πρότυπα ομορφιάς από τα 90s μέχρι σήμερα, δημιουργήθηκαν από άντρες που ελκύονται από παιδιά.
Το America’s Next Top Model (άλλο ένα ντοκιμαντέρ στο Νέτφλιξ που άνοιξε συζητήσεις), εκμεταλλεύτηκε την κουλτούρα της εποχής, πουλώντας παρασκήνια μόδας και body positivity (επειδή η Tyra θεωρούταν plus size και έβαλε plus size κορίτσια στον διαγωνισμό). Αλλά το ANTM δεν ήταν απλώς διαγωνισμός. Ήταν ριάλιτι. Οι διαγωνιζόμενες ήταν το προϊόν. Όχι απλώς τα σώματά τους, αλλά και ο πόνος τους, το μαρτύριο που τραβούσαν, η ντροπή τους, ο δημόσιος εξευτελισμός τους.
Τα κορίτσια έπρεπε να ακολουθούν εντολές, να υποτάσσονται απόλυτα, να μην τρώνε, να ρισκάρουν την υγεία τους, να χάνουν την σωματική τους αυτοδιάθεση και αυτονομία (ακραία υποχρεωτικά makeovers) και να υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση μπροστά στην κάμερα, και μετά να τους κάνουν gaslighting και victim blaming. Αυτός ήταν ο μόνος τρόπος να παραμείνουν στο σόου. Είναι ακριβώς το ίδιο με την υπόσχεση του Epstein. «Κάτσε φρόνιμα, κάνε ό,τι σου λέμε χωρίς διαμαρτυρία, και μπορεί να σε προωθήσουμε για να γίνεις διάσημο μοντέλο». (Αυτά τα λόγια εμφανίζονται διάσπαρτα στους φακέλους).
Και τώρα περνάω στο πιο μεγάλο θέμα. To The Verge δημοσίευσε ένα άρθρο που κάνει τα πάντα επιτέλους να βγάζουν νόημα. Λέει ότι όλο το anti-woke κίνημα φαίνεται να ήταν συντονισμένο. Δεν είναι τυχαίο ότι οι χειρότεροι του κόσμου ήταν σ’ αυτό το παρεάκι. Peter Thiel, Elon Musk, Larry Summers, Steve Bannon, και βέβαια, Donald Trump. Τα συμφέροντά τους ευθυγραμμίζονται. Και είχαν συμφέρον να πατάξουν την ελπίδα της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Οι φάκελοι αποκαλύπτουν ότι το anti-woke κίνημα δεν ήταν μια πρωτοβουλία από ανθρώπους που «νοιάζονταν για την ελευθερία του λόγου». Δεν ήταν καν πρωτοβουλία από απλούς, αμόρφωτους συντηρητικούς Αμερικανούς. Ήταν συντονισμένη προσπάθεια από ένα δίκτυο αδιανόητα ισχυρών αντρών, που ένιωθαν ότι απειλούνται από το MeToo. Μέσα από τα emails τους φαίνεται ότι ο ίδιος ο Epstein οργάνωνε δράσεις ενάντια στο MeToo.
Η εκστρατεία επιρροής του Epstein ξεκίνησε ήδη από τις αρχές των 2000s, κυρίως στον χώρο της επιστήμης. Παρακολουθούσε στενά το MeToo και σε emails φαίνεται να λειτουργεί ως consultant για άντρες που ήταν «θύματα» της cancel culture. Έγραφε ότι με τόσους άντρες να κατηγορούνται για παρενόχληση, έχει γίνει περιζήτητος και του ζητάνε καθημερινά συμβουλές. O Guardian αναφέρει ότι σε email του σε κάποιον, λέει ότι του στέλνουν σχετικά με το MeToo «μα πότε θα τελειώσει αυτή η τρέλα;» Και έγινε αγώνας για να υπονομεύσουν όλο το κίνημα αλλά και τις γυναίκες που μίλησαν.
Όλα αυτά, βέβαια, δείχνουν και κάτι άλλο. Ότι για λίγο, το MeToo τόλμησε να καταφέρει αυτό που δεν περίμεναν: Να περιορίσει την ατιμωρησία των ισχυρών. Το 2008, ο Epstein είχε εξασφαλίσει προνομιακή μεταχείριση και ουσιαστικά ελευθερία κινήσεων, παρά τις κατηγορίες. Όμως το 2019, η νέα πίεση που έφερε το MeToo τον οδήγησε σε ομοσπονδιακή φυλακή, όπου και πέθανε (δεν ξέρουμε πώς, ξανά θεωρίες συνωμοσίας εδώ), περιμένοντας δίκη για trafficking ανηλίκων. Αυτό φαίνεται ότι σήμανε συναγερμό για το παρεάκι, που πήρε τα μέτρα του.
Και κοίτα τώρα. Ο Peter Thiel έκανε μια στρατηγική κίνηση που συντέλεσε σε αυτό που ονομάζω Μεγάλο Πισωγύρισμα™. Ενίσχυσε οικονομικά το λεγόμενο “vibe shift”, δηλαδή την επιστροφή προσβλητικών εκφράσεων (τις οποίες η woke κουλτούρα είχε εξοστρακίσει), ως “edgy”, και του φεμινισμού ως «κριντζ», και του τρεντ ότι ο φεμινισμός είναι εχθρός των αντρών. Ο όρος “anti-woke” ήταν η βολική ταμπέλα που λειτούργησε ως κάλυψη για τον πραγματικό στόχο: το να αποφύγουν τη λογοδοσία και τις συνέπειες των πράξεών τους.
Η ιδέα του Thiel ήταν ιδιοφυής. Γιατί το anti-woke κίνημα δεν χρειαζόταν προσπάθεια για να συντηρηθεί, ρόλαρε από μόνο του και έγινε χιονοστιβάδα. Οι δημοσιογράφοι ήθελαν κάτι καινούριο μετά το MeToo, αλλά κυρίως, κάθε συντηρητικός άντρας ίνφλουενσερ και βέβαια, κάθε αρσενικός με πόντκαστ, το έκανε δικό του. Όλοι αυτοί στερέωσαν πάνω στο κίνημα όλο τους το ρατσιστικό, ομοφοβικό και μισογυνιστικό παραλήρημα, για να εκμεταλλευτούν τον ολοένα και αυξανόμενο ανδρικό πληθυσμό, που μετά τις οικονομικές κρίσεις και την επαναπροσδιορισμό της αντρικής ταυτότητας, ένιωθε χαμένος. Με το αζημίωτο, φυσικά.
Δεν είναι τυχαίες οι προσκλήσεις στον Λευκό Οίκο, οι χειραψίες και οι φωτογραφίες με τον Trump, και η ανοχή στη δράση τους μέχρι ο κόμπος να φτάσει στο χτένι. Η ανδρόσφαιρα έγινε το τέλειο πλυντήριο, για να κουκουλώσει και να ξεπλύνει τη δράση αυτών των αντρών, μέσα από ένα τεράστιο κύμα μισογυνισμού, που έγινε τσουνάμι και έσκασε πάνω στο MeToo. Και το έπνιξε.
Ο Epstein συνέβαλε στη διαμόρφωση αυτής της πραγματικότητας, γιατί αν έχεις αρκετά χρήματα και εξουσία, μπορείς να δημιουργήσεις ολόκληρη κουλτούρα που βάζει όπισθεν στην παγκόσμια συλλογική συνείδηση.
Το άρθρο λέει ότι πήγε και παραπέρα. Φαίνεται πως υπήρξε μέρος μιας ευρύτερης αποσταθεροποίησης της δημοκρατίας στις ΗΠΑ, με συμμαχίες, ιδεολογικές επιρροές και πολιτικές διασυνδέσεις, και δημιούργησε ένα περιβάλλον αστάθειας που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της παρέας. Όπως έγραφε ο ίδιος στον Thiel το 2016, «το Brexit ήταν μόνο η αρχή». Και το να εκμεταλλεύονται συστήματα που καταρρέουν, είναι πολύ πιο εύκολο από το να ανακαλύπτουν νέες ευκαιρίες. (Τα είπε έτσι ακριβώς). Το άρθρο κλείνει με το ότι ζούμε στον κόσμο που ήθελε ο Epstein. (Και δεν ανέφερα καν την ευγονική).
Ο Epstein είχε πολιτικούς από όλο τον κόσμο να μοιράζονται απόρρητες κυβερνητικές πληροφορίες μαζί του, και έδινε συμβουλές για το πώς να χειριστούν θέματα από φορολογία έως πολεμικές επιθέσεις. Με αφορμή δείπνα και διακοπές στο νησί, χάραζε παγκόσμια πολιτική στρατηγική. Μόνο που σε αυτά τα δείπνα, το κυρίως πιάτο ήταν ανήλικα κορίτσια, ή βέβαια και μωρά, αν μπούμε λίγο πιο βαθιά στις θεωρίες συνωμοσίας, που τείνω να πιστέψω τελικά.
Στο ντοκιμαντέρ του Theroux για την ανδρόσφαιρα στο Netflix, O HS Τίκι Τόκι, το λέει ξεκάθαρα: «η κυβέρνηση μας χρωστάει». Η ανδρόσφαιρα εργαλειοποιήθηκε και έγινε όπλο από τις δυνάμεις που ήθελαν την κυβέρνηση Trump, ενάντια στη woke κουλτούρα. Το ότι ο Elon Musk αγόρασε το twitter και ξαναέδωσε πλατφόρμα στο μίσος, δεν ξέρω κατά πόσον ήταν τυχαίο ή κομμάτι του σχεδίου. Ναι, ο άνθρωπος δεν πάει καλά, αλλά ποιος μας λέει ότι δεν του το είπε κάποιος από το παρεάκι σε κάποιο δείπνο και καλά για πλάκα, γιατί ήξεραν ότι ο άλλος θα τσίμπαγε; Σας είπα, πλέον τίποτα δεν μου φαίνεται υπερβολικό. Αυτές οι συνδέσεις βγάζουν απόλυτο νόημα. Τα σχέδια μπορεί να έχουν εκατό υποσχέδια, plan a, b, c και παρακλάδια, και να εφαρμόζονται τα μισά, κι εμείς να βλέπουμε μόνο το ένα εκατοστό. Αν κοιτάξεις, αφήνουν ίχνη.
Αλλά βέβαια, τα ίχνη καλύπτονται. Το “liar’s dividend” (μέρισμα του ψεύτη) είναι μια πολιτική τεχνική χειραγώγησης, κατά την οποία deepfakes και άλλο περιεχόμενο από ΑΙ, επιτρέπουν σε δημόσια πρόσωπα να ισχυρίζονται ότι τα αυθεντικά επιβαρυντικά στοιχεία είναι κατασκευασμένα, και έτσι να αποφεύγουν τη λογοδοσία. Με λίγα λόγια, χρησιμοποιούν την τεχνολογία των bros της παρέας, φτιάχνουν fake ντοκουμέντα και θάβουν τα αληθινά στοιχεία. Θολώνουν τα νερά και αποδυναμώνουν την αλήθεια, γιατί γίνεται αδύνατο να ξέρεις τι και ποιον να πιστέψεις. Και βέβαια, μπόνους, υπονομεύουν την εμπιστοσύνη στα μέσα ενημέρωσης και στους δημοκρατικούς θεσμούς.
Και δεν ήταν και τόσο δύσκολο, γιατί για πολλά χρόνια κλείναμε μάτια και αυτιά και γελούσαμε με αυτούς που ούρλιαζαν ότι η ελίτ τρώει μωρά. Κοιτούσαμε αλλού ενώ γυναίκες επιζήσασες έλεγαν τι γίνεται, κι αφήναμε να τις λένε τρελές και να τις κλείνουν στα ψυχιατρεία ή να τις «εξαφανίζουν» βολικά. Και σήμερα που έχουμε πολέμους γύρω μας και η δημοκρατία has left the planet, εμείς αναρωτιόμαστε πώς διάολο φτάσαμε εδώ ξαφνικά.
Ε, δεν ήταν ξαφνικά.
-Σκάψτε τα γήπεδα γκολφ.
